Rijeka — przewodnik turystyczny

Rijeka to miasto, przez które większość odwiedzających Chorwację przejeżdża bez zatrzymania — i właśnie dlatego warto się zatrzymać. Największy port Chorwacji i trzecie pod względem populacji miasto charakteryzuje się ziarnistą, intelektualną energią zupełnie niepodobną do wypolerowanych kurortów Dalmacji. Było Europejską Stolicą Kultury w 2020 roku — oznaczenie to przyspieszyło renesans kulturowy już toczący się w jej magazynach, galeriach i nocnych barach.

Miasto leży u szczytu Zatoki Kvarnerskiej, otoczone wzgórzami wapiennymi i służy jako węzeł komunikacyjny dla wysp Kvarneru: promy do Krku, Cresa, Lošinja i Rabu odpływają z Rijeki lub pobliskich portów.

Co zobaczyć w Rijece

Zamek Trsat to punkt startowy dla większości odwiedzających. Umieszczony na klifie o wysokości 138 metrów nad miastem, średniowieczna twierdza oferuje prawdopodobnie najlepszy widok panoramiczny na wybrzeżu Kvarneru. Schody 561 stopni z centrum miasta (schody Petra Kružića, zbudowane w XVII w.) to wymagające, ale nagradzające wejście.

Sanktuarium w Trsacie (Matki Bożej z Trsat) przylega do zamku. Kościół pielgrzymkowy jest nadal aktywny.

Hala Targowa (Tržnica) na nabrzeżu to jedna z najpiękniejszych krytych hal targowych w Chorwacji.

Korzo to główna promenada dla pieszych — szeroka, wyłożona kawiarniami ulica przecinająca centrum miasta.

Dojazd do Rijeki

Z Zagrzebia: Samochodem autostradą A6 (2–2,5 godz.). Autobusy z głównego dworca autobusowego w Zagrzebiu kursują często (2,5–3 godz., 10–16 €).

Z Opatii: Miejskie linie autobusowe zajmują 20–25 minut.

Karnawał w Rijece

Karnawał Rijeki (Riječki karneval) odbywający się w lutym jest jednym z największych w Europie — ponad 100 000 widzów na głównym Międzynarodowym Paradzie Masek.

Historia w skrócie

Złożoność Rijeki zaczyna się od jej nazwy: po włosku nazywano ją Fiume (rzeka) i przez dziesięciolecia na początku XX w. posiadanie miasta było gorąco sporne między Italią a nowo powstałą Jugosławią. Po I wojnie światowej włoski poeta i protofaszysta Gabriele D’Annunzio poprowadził wojsko, które zajęło Fiume w 1919 roku i utrzymywało je przez 15 miesięcy w dziwnym quasi-państwie zwanym „Regencją Carnaro” — z własną konstytucją, awangardową polityką kulturalną i codziennymi harangami D’Annunzia z balkonu.